نحوه شناسایی و ثبت هزینه های برآوردی در پایان سال مالی

جواب :در حسابداری تعهدی، ملاک شناسایی هزینه زمان ایجاد تعهد است نه زمان دریافت فاکتور یا پرداخت وجه . این موضوع در مفروضات اساسی گزارشگری مالی و همچنین در استاندارد حسابداری شماره ۱ درباره نحوه ارائه صورت های مالی و استاندارد شماره ۴ درباره ذخایر و بدهی های احتمالی تصریح شده است . هرگاه تا پایان سال مالی کالا تحویل واحد تجاری شده یا خدمتی دریافت شده باشد ، حتی اگر صورتحساب رسمی صادر نشده باشد ، یک تعهد واقعی برای واحد ایجاد شده است . ثبت نکردن این هزینه باعث بیش نمایی سود دوره و کمتر نشان دادن بدهی ها می شود و با اصل ارائه منصفانه و قابل اتکا بودن اطلاعات مغایرت دارد . در این شرایط حسابدار باید از برآورد معقول و مستند استفاده کند . مبنای برآورد میتواند قرارداد ، سوابق خریدهای مشابه ، تایید واحد فنی یا مکاتبات انجام شده با فروشنده باشد . در صورت قابل اتکا بودن برآورد ، طبق استاندارد ۴ شناسایی بدهی الزامی است . ثبت حسابداری به صورت بدهکار کردن هزینه مربوط و بستانکار کردن حساب های پرداختنی یا ذخیره انجام می شود . این ثبت باعث می شود هزینه در دوره صحیح منعکس شود و صورت های مالی تصویر واقعی تری ارائه دهند . پس از دریافت فاکتور قطعی در سال بعد ، اختلاف احتمالی بین مبلغ واقعی و برآوردی از طریق تعدیل هزینه دوره جدید اصلاح می شود . انتقال این هزینه به سال بعد فقط به دلیل نداشتن سند ، نقض اصل تطابق هزینه با درآمد همان دوره است و می تواند تصمیم استفاده کنندگان صورت های مالی را دچار انحراف کند . در نتیجه اگر مبلغ برآورد قابل اتکا است → ذخیره هزینه ثبت کنید (مثلاً ذخیره آب ‌و برق، ذخیره خدمات پیمانکاری) و اگر مبلغ غیرقابل اتکا یا بسیار نا مطمئن است → می‌توانید در یادداشت توضیحی افشا کنید و ثبت را به دوره بعد منتقل کنید . در سال بعد ، پس از دریافت سند قطعی ، تعدیل ذخیره انجام می‌ شود .