فرآیند حسابداری به دو بخش اصلی تقسیم میشود: حسابهای دائمی (ترازنامه) و حسابهای موقت (صورت سود و زیان). ماندههایی که شما در حال ثبت آنها هستید (داراییها و بدهیها) همگی ماهیت دائمی دارند و باید در ترازنامه منعکس شوند.
داراییها (مانند نقد، بانک، موجودی کالا، و تجهیزات) در سمت بدهکار ترازنامه ثبت میشوند. بدهیها (مانند وامها و تعهدات) در سمت بستانکار ثبت میگردند.
هنگامی که مجموع داراییها را با مجموع بدهیها مقایسه میکنید، مانده باقیمانده نشاندهنده حقوق صاحبان سهام در لحظه افتتاحیه است. این مانده، ارزش خالص کسبوکار در تاریخ ۱ مهر را منعکس میکند.
تعیین محل ثبت مانده (سرمایه در برابر سود انباشته)
انتخاب بین “سرمایه” و “سود انباشته” برای ثبت این مانده حیاتی است:
- سود انباشته: این حساب برای جمعآوری سودها یا زیانهای عملیاتی است که در دورههای مالی قبلی محقق شده و هنوز بین مالکان توزیع نشده است. از آنجایی که شما چندین سال فعالیت بدون سیستم رسمی داشتهاید، تفکیک درآمدها و هزینههای آن سالها برای شناسایی سود انباشته دقیق، عملاً غیرممکن است. بنابراین، ثبت مانده به عنوان سود انباشته در این شرایط صحیح نیست.
- سرمایه: این حساب نشاندهنده آوردههای مالک به کسبوکار است. بهترین روش برای متوازن کردن ترازنامه در هنگام شروع ثبت رسمی، ثبت کل مانده خالص داراییها به عنوان سرمایه اولیه یا سرمایه افتتاحیه است. این کار فرض را بر این میگذارد که تمام ارزش خالص موجود، در واقع سرمایهای است که مالک در طول این سالها در کسبوکار باقی گذاشته یا وارد کرده است.
نتیجهگیری: ماندهای که از کسر بدهیها از داراییها به دست میآید، باید در حساب سرمایه در بخش حقوق صاحبان سهام ترازنامه ثبت شود تا ترازنامه در تاریخ ۱ مهر متوازن گردد.
اقدام تکمیلی برای موجودی کالا
به موازات ثبت سند افتتاحیه، برای رفع مشکل موجودی صفر در سیستم، باید عملیات انبار را نیز نهایی کنید. موجودی فیزیکی واقعی کالاها در تاریخ ۱ مهر باید شمارش و با ثبت یک رسید انبار افتتاحیه با قیمت تمام شده به سیستم وارد شود. این موجودی دقیقاً بخشی از داراییهای شماست که در محاسبه مانده سرمایه لحاظ شده است.
