تشخیص سرمایه ای یا جاری بودن هزینه بهبود دستگاه تولید

جواب : در مورد مخارج سنگينی که برای بهبود دستگاه توليد انجام شده و موجب افزايش راندمان گرديده، تشخيص بين هزينه جاری و دارايی سرمايه ای وابسته به ماهيت اقتصادی مخارج است نه صرفا مبلغ آن. طبق استاندارد حسابداری شماره ۱۱ با عنوان دارايی های ثابت مشهود ، مخارج بعدی مربوط به دارايی زمانی به مبلغ دفتری آن اضافه می شود که منجر به افزايش منافع اقتصادی آتی فراتر از سطح استاندارد عملکرد اوليه دارايی گردد . اين افزايش می تواند به صورت افزايش ظرفيت توليد ، کاهش هزينه های عملیاتی، بهبود کيفيت محصول يا افزايش عمر مفيد دستگاه باشد . اگر اقدام انجام شده صرفا برای حفظ سطح عملکرد قبلی، تعمير عادی يا نگهداری دوره ای بوده باشد ، حتی اگر مبلغ آن قابل توجه باشد، ماهيت هزينه جاری دارد و بايد در سود و زيان همان دوره شناسايی شود. اما در فرض شما که تصريح شده راندمان دستگاه افزايش يافته ، به احتمال زياد منافع اقتصادی آتی افزايش پيدا کرده و بنابراين ثبت آن به عنوان افزايش در دارايی ثابت منطقی و منطبق با استاندارد است . در اين حالت ، ثبت حسابداری به صورت بدهکار دارايی ثابت و بستانکار وجه نقد يا حساب های پرداختنی انجام می شود و سپس مبلغ افزوده شده طی عمر مفيد باقيمانده دستگاه مستهلک خواهد شد.  از نظر مالياتی نيز موضوع اهميت دارد. طبق ماده ۱۴۷ قانون ماليات های مستقيم ، فقط هزينه های مرتبط با تحصيل درآمد همان سال قابل قبول است. همچنين بند ۱ ماده ۱۴۸ به استهلاک دارايی ها اشاره دارد. بنابراين مخارجی که ماهيت سرمايه ای دارند قابل کسر مستقيم نيستند و بايد از طريق استهلاک تدريجی در هزينه های قابل قبول منظور شوند . در رسيدگی مالياتی ، اگر مخارج سرمايه ای به عنوان هزينه جاری ثبت شود ، احتمال رد هزينه و مطالبه ماليات اضافی وجود دارد . در نتيجه ، با توجه به افزايش راندمان ، ثبت به عنوان دارايی و استهلاک آن رويه صحيح تر و کم ريسک تر است .

دوره های آموزشی مرتبط با تشخیص سرمایه ای یا جاری بودن هزینه بهبود دستگاه تولید

• آموزش محاسبه بهای تمام شده