پیش پرداخت قرارداد ها در مالیات

نکته مهمی که باید در نظر داشته باشید این است که در قوانین مالیاتی ایران، هزینه ها تنها زمانی قابل قبول هستند که ارتباط مستقیم با درآمد همان دوره مالی داشته باشند. یعنی اگر شرکتی هزینه ای انجام دهد ولی هنوز خدمتی دریافت نکرده باشد یا کالا تحویل نگرفته باشد، آن هزینه در آن سال قابل پذیرش نیست. پیش پرداخت قرارداد دقیقا در همین دسته قرار می گیرد.زمانی که شما در پایان سال مبلغی را به پیمانکار پرداخت می کنید، در واقع یک دارایی برای شرکت ایجاد کرده اید، نه یک هزینه. این مبلغ باید در حساب پیش پرداخت ها ثبت شود و در ترازنامه به عنوان دارایی جاری گزارش گردد. تا زمانی که پیمانکار خدمت یا کالا را ارائه ندهد، این پیش پرداخت به هزینه تبدیل نمی شود. بنابراین در اظهارنامه مالیاتی سال پرداخت، این مبلغ نباید به عنوان هزینه قابل قبول درج شود.در سال بعد، زمانی که قرارداد اجرا شد و خدمت تحویل داده شد، حسابدار باید پیش پرداخت را از حساب دارایی خارج کرده و به حساب هزینه منتقل کند. در آن زمان این هزینه در اظهارنامه مالیاتی همان سال قابل قبول خواهد بود. اگر اشتباها پیش پرداخت را همان سال به عنوان هزینه ثبت کنید، ممیز مالیاتی آن را رد می کند و نتیجه این کار افزایش درآمد مشمول مالیات و احتمال تعلق جریمه خواهد بود.پس جمع بندی اینکه: پیش پرداخت قرارداد در سال پرداخت هزینه قابل قبول مالیاتی نیست، باید در حساب دارایی ها ثبت شود و تنها در سال اجرای قرارداد به عنوان هزینه پذیرفته می شود. این روش هم با اصول حسابداری سازگار است و هم با مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات های مستقیم پس بهتر است که طبق اصول حسابداری و قوانین مالیاتی این مبلغ رو دارایی در نظر بگیرید و در سال اجرای قرارداد هزینه کنید.