مبنای محاسبه سنوات پایان سال

مهمترین نکته در محاسبه سنوات پایان سال این است که مبنا، مزد ثابت یا حقوق ثابت کارگر در آخرین ماه اشتغال است. طبق تعریف قانون کار، مزد ثابت شامل اقلامی است که ماهیت مستمر دارند و به تبع شغل به کارگر پرداخت می شوند. بنابراین در محاسبه سنوات پایان سال باید حتما حقوق پایه بعلاوه پایه سنوات بعلاوه مزایای به تبع شغل در نظر گرفته شود. این سه قلم هسته اصلی محاسبه سنوات را تشکیل می دهند و حذف هر کدام می تواند باعث کاهش غیرقانونی مبلغ سنوات شود.

حقوق پایه همان مبلغی است که در قرارداد کار یا احکام حقوقی به عنوان حقوق اصلی کارگر درج می شود و معمولا بر اساس مصوبات شورای عالی کار تعیین می گردد. این مبلغ بدون تردید جزء اصلی محاسبه سنوات پایان سال است. پایه سنوات نیز مبلغی است که به کارگران دارای سابقه کار بیش از یک سال تعلق می گیرد و به صورت ماهانه پرداخت می شود. از آنجا که پایه سنوات پرداختی مستمر و مرتبط با سابقه شغلی فرد است، در محاسبه سنوات پایان سال حتما باید به حقوق پایه اضافه شود.

مزایای به تبع شغل شامل مزایایی است که به دلیل شرایط شغل، نوع کار یا جایگاه شغلی به صورت مستمر پرداخت می شود. از جمله این مزایا می توان به حق سرپرستی، فوق العاده شغل، حق جذب، حق مسئولیت و موارد مشابه اشاره کرد. اگر این مزایا ماهیت مستمر داشته باشند و به صورت ثابت در فیش حقوقی درج شوند، جزء مبنای محاسبه سنوات پایان سال محسوب می شوند. بنابراین تاکید می شود که حقوق پایه بعلاوه پایه سنوات بعلاوه مزایای به تبع شغل مبنای درست محاسبه سنوات است.

در مقابل، برخی پرداخت ها مشمول محاسبه سنوات پایان سال نمی شوند. اضافه کاری، پاداش های موردی، عیدی و پاداش پایان سال، حق ماموریت، هزینه ایاب و ذهاب، بن کارگری، حق اولاد و حق مسکن جزو مزایای غیرمستمر یا رفاهی محسوب می شوند و به همین دلیل در محاسبه سنوات پایان سال لحاظ نمی گردند. این اقلام اگرچه دریافتی کارگر را افزایش می دهند، اما چون به صورت مستمر و به تبع شغل پرداخت نمی شوند، مبنای سنوات قرار نمی گیرند.

در نهایت، برای محاسبه صحیح سنوات پایان سال باید آخرین حقوق ماهانه مشمول را محاسبه کرد و آن را در تعداد سال های سابقه کار ضرب نمود. دقت در تشخیص اقلام مشمول، هم برای کارگر از نظر احقاق حق و هم برای کارفرما از نظر جلوگیری از بدهی های آتی و جرایم احتمالی اهمیت بسیار زیادی دارد.