روش محاسبه ذخیره عیدی و مزایای پایان خدمت برای کارکنان با سابقه ناقص یا ترک کار

جواب :مبنای شناسایی عیدی و سنوات کارکنان در پایان سال مالی ، تعهد ایجاد شده برای واحد تجاری تا تاریخ ترازنامه است ، نه کامل بودن مدارک اداری . عیدی کارگران بر اساس مصوبه مربوط به عیدی و پاداش سالانه کارگران مشمول قانون کار تعیین می شود و وابسته به مدت کارکرد فرد در همان سال است . بنابراین حتی اگر سابقه برخی کارکنان ناقص باشد ، واحد حسابداری مجاز به حذف این هزینه نیست و باید با استفاده از اطلاعات در دسترس مانند قرارداد استخدامی ، لیست حقوق ماه های قبل ، سوابق بیمه تامین اجتماعی یا اطلاعات واحد منابع انسانی ، مدت کارکرد واقعی را برآورد کند . این مبلغ طبق مبنای تعهدی به عنوان هزینه شناسایی و در حساب عیدی پرداختنی ثبت می شود. عدم شناسایی این مبلغ باعث بیش نمایی سود و ارائه نادرست بدهی های جاری می شود .در خصوص سنوات یا مزایای پایان خدمت ، ماده ۲۴ قانون کار تصریح می کند به ازای هر سال سابقه ، معادل یک ماه آخرین مزد به کارگر تعلق میگیرد . از دید حسابداری و طبق مفاهیم گزارشگری مالی ، خدمتی که کارکنان تا پایان سال انجام داده اند برای واحد تجاری تعهد ایجاد کرده است ، حتی اگر پرداخت آن به زمان قطع همکاری موکول شود . بنابراین باید ذخیره مزایای پایان خدمت بر اساس حقوق و مزایای مشمول و سنوات خدمت تا پایان سال محاسبه و ثبت شود . اگر فردی در طول سال ترک کار کرده باشد ، مبلغ مربوط به او دیگر ذخیره نیست بلکه بدهی قطعی پرداختنی محسوب می شود. نگهداری مستندات برآورد ، روش محاسبه و مفروضات استفاده شده ، مهم ترین عامل جلوگیری از تعدیلات سنواتی و ایراد حسابرس در سال های بعد است . در نتیجه برای عیدی مبنای محاسبه : دو برابر حداقل مزد یا 60 روز مزد ثابت / مبنا است و برای افراد با سابقه ناقص : به نسبت روزهای کارکرد سال محاسبه می ‌شود و برای ترک‌ کار: عیدی باید تا روز خروج محاسبه و تسویه شود همچنین برای سنوات مبنا : یک ماه آخرین مزد ثابت میباشد و اگر سابقه ناقص باشد به نسبت مدت خدمت محاسبه و در صورت ترک کار سنوات تا روز خروج محاسبه و پرداخت می‌ شود .