طبق قانون کار ایران، مبنای محاسبه عیدی و پاداش پایان سال و همچنین مزایای پایان کار (سنوات)، «مزد ثابت» یا «مزد مبنا»ی کارگر است. مزد ثابت شامل حقوق پایه به اضافه مزایای ثابت شغلی است؛ مانند حق جذب، فوق العاده شغل یا سختی کار، مشروط بر اینکه این مزایا ماهیت ثابت و مستمر داشته باشند.
اضافه کاری ذاتا ماهیت غیرمستمر دارد، زیرا به انجام کار مازاد بر ساعات موظفی وابسته است و ممکن است در برخی ماه ها انجام شود و در برخی ماه ها اصلا وجود نداشته باشد. به همین دلیل، اضافه کاری جزء مزد ثابت محسوب نمی شود و قانون گذار آن را در محاسبه عیدی و سنوات وارد نکرده است.
در مورد عیدی:
عیدی و پاداش سالانه معادل حداقل دو ماه و حداکثر سه ماه «حقوق پایه» است (با رعایت سقف قانونی مصوب هر سال). در این محاسبه، تنها حقوق ثابت مبنا قرار می گیرد و اضافه کاری، حق ماموریت، پاداش موردی، کارانه و مزایای مشابه محاسبه نمی شود.
در مورد سنوات:
سنوات یا مزایای پایان کار نیز به ازای هر سال سابقه، معادل یک ماه آخرین «مزد ثابت» کارگر پرداخت می شود. چون اضافه کاری جزو مزد ثابت نیست، تاثیری در مبلغ سنوات ندارد، حتی اگر کارگر به طور مستمر اضافه کاری انجام داده باشد.
استثنا مهم:
اگر در عمل، مبلغی تحت عنوان اضافه کاری به طور کاملا مستمر، بدون وابستگی به ساعات کار اضافی و به صورت ماهانه ثابت پرداخت شود، مراجع حل اختلاف ممکن است آن را مزد مستمر تلقی کنند. در این حالت خاص، امکان تاثیرگذاری آن بر عیدی و سنوات وجود دارد.
جمع بندی نهایی:
در روال قانونی و استاندارد، اضافه کاری نه در عیدی و نه در سنوات تاثیر ندارد؛ مگر اینکه ماهیت واقعی آن از اضافه کاری خارج شده و عملا به حقوق ثابت تبدیل شده باشد.
